Παρασκευή, Σεπτέμβριος 24, 2021

Περιτριγυρίζοντας σε κάστρα διανόησης, κουρασμένος από τόσες δύσκολες και πολύπλοκες θεωρίες, αποφάσισα να ταξιδέψω προς τις τροπικές ακτές της Καραϊβικής Θάλασσας.

Εκεί μακριά, καθισμένος σαν ένας ερημίτης των παλιών καιρών κάτω από τη σιωπηλή σκιά ενός μοναχικού δένδρου αποφάσισα να θάψω όλη εκείνη τη δύσκολη ακολουθία του μάταιου ορθολογισμού...

Με νου καθαρό, ξεκινώντας από το ριζικό μηδέν, βυθισμένος σε βαθύ διαλογισμό, έψαξα μέσα στον εαυτό μου για το Μυστικό Δάσκαλο...

Εξομολογούμαι με μεγάλη ειλικρίνεια και με πλήρη σαφήνεια, ότι πήρα πολύ στα σοβαρά εκείνη τη φράση της Διαθήκης της Αρχαίας Σοφίας που λέει κατά γράμμα: «Πριν το ψεύτικο χάραμα ξημερώσει επάνω στη Γη, εκείνοι που επιζήσανε από τη λαίλαπα και την καταιγίδα, λάτρευσαν τον Εσώτερο και σ’ αυτούς παρουσιάστηκαν οι μαντατοφόροι του χαράματος».

Προφανώς έψαχνα τον Εσώτερο, τον λάτρευα στο μυστικό του διαλογισμού, τον προσκυνούσα...

Ήξερα ότι μέσα μου, μέσα στις άγνωστες γωνιές της ψυχής μου, θα τον εύρισκα και τα αποτελέσματα δεν άργησαν πολύ καιρό να φανούν...

Αργότερα στο χρόνο, έπρεπε να φύγω από την αμμουδερή παραλία για να καταφύγω σε άλλες γαίες, σε άλλα μέρη...

Όμως, όπου και να πήγαινα, εξακολουθούσα τις ασκήσεις διαλογισμού. Ξαπλωμένος στο κρεβάτι μου ή στο σκληρό πάτωμα, έπαιρνα τη θέση του πύρινου αστεριού - πόδια και χέρια ανοιχτά δεξιά και αριστερά - με το σώμα εντελώς χαλαρό...

Έκλεινα τα μάτια μου έτσι ώστε τίποτα στον κόσμο να μην μπορεί να μου αποσπάσει την προσοχή. Μετά μεθούσα με το κρασί του διαλογισμού στο ποτήρι της τέλειας συγκέντρωσης.

Αναντίρρητα, όσο εντατικοποιούσα τις πρακτικές μου, αισθανόμουνα ότι πραγματικά πλησίαζα τον Εσώτερο...

Οι κοσμικές ματαιότητες δεν μ’ ενδιέφεραν. Ήξερα καλά ότι όλα τα πράγματα σε αυτήν την κοιλάδα των δακρύων ήταν περαστικά...

Ο Εσώτερος και οι στιγμιαίες και μυστικές απαντήσεις του ήταν το μοναδικό πράγμα που μ’ ενδιέφερε αληθινά.

Υπάρχουν εξαιρετικά κοσμικά φεστιβάλ που δεν μπορούν να ξεχαστούν ποτέ. Αυτό το γνωρίζουν καλά οι Θεοί και οι θνητοί.

Τις στιγμές που γράφω αυτές τις γραμμές έρχεται στη μνήμη μου ένα ευχάριστο ξημέρωμα μιας αίσιας μέρας...

Από τον εσωτερικό κήπο του σπιτιού μου, έξω από το πλανητικό σώμα, γονατισμένος ταπεινά, φωνάζοντας με δυνατή φωνή, κάλεσα τον Εσώτερο...

Ο Ευλογημένος πέρασε το κατώφλι του σπιτιού μου. Εγώ τον είδα που ερχόταν προς εμένα με θριαμβευτικό βήμα.

Ντυμένος με πολύτιμο ζέφυρο και άσπρο άφατο χιτώνα, ήρθε προς εμένα ο Λατρευτός. Τον κοίταξα ευτυχισμένος...

Στην ουράνια κεφαλή του έλαμπε ολόλαμπρη η κορώνα των Ιεροφαντών. Όλο του το σώμα ήταν φτιαγμένο από φύση ευτυχίας.

Στο δεξί του χέρι άστραφταν όλα εκείνα τα πολύτιμα πετράδια για τα οποία μιλά η Αποκάλυψη του Άγιου Ιωάννη.

Κρατούσε στο χέρι ο Κύριος με μεγάλη σταθερότητα το Ραβδί του Ερμή, την ασπίδα των βασιλιάδων, το μπαστούνι των Πατριαρχών.

Παίρνοντάς με στα μπράτσα του τραγούδησε ο λατρευτός με παραδείσια φωνή λέγοντας πράγματα που στα γήινα όντα δεν έχει δοθεί να καταλάβουν...

Ο Κύριος της Τελειότητας με πήρε τότε προς τον πλανήτη Αφροδίτη, πολύ μακριά από τις πίκρες αυτού του κόσμου...

Έτσι ήταν το πώς πλησίασα τον Εσώτερο από το μυστικό δρόμο του εσωτερικού βαθύ διαλογισμού.

Α.Δ. Samael Aun Weor (απόσπασμα από τα Τρία Βουνά)