Παρασκευή, Σεπτέμβριος 24, 2021

Ο μεγάλος δάσκαλος Wu Wen άρχισε τις πρακτικές δι­αλογισμού του κάτω από την σοφή διεύθυνση του δασκάλου Tuo Weng.

Η πρώτη εργασία διαλογισμού πραγματοποιήθηκε με τον ακόλουθο Koan ή μυστηριώδη φράση: "Δεν είναι ο νους, δεν είναι ο Βούδας, δεν είναι τίποτα".

Ο Wu Wen καθισμένος σε ανατολίτικο στυλ συγκέντρω­νε τον νου του σ’ αυτή την φράση προσπαθώντας να καταλά­βει την βαθιά σημασία της.

Στην πραγματικότητα αυτός ο Koan ή αινιγματική φρά­ση είναι δύσκολο να γίνει κατανοητή και διαλογιζόμενος σ’ αυτήν με τον υγιή σκοπό να πειραματιστεί την αλήθεια κλεισμένη σε κάθε μία από αυτές τις λέξεις που περιέ­χονταν σ’ αυτήν την μυστηριώδη φράση, είναι φανερό ότι πέφτει νικημένος σαν λαβωμένος θανάσιμα, και τότε πα­ραιτείται μένοντας ήσυχος και σιωπηλός.

Ο Κινέζος δάσκαλος Wu Wen είχε την ευτυχία να συ­ναντηθεί με τον Yung Feng και τον Yueh Shan, και με­ρικούς άλλους αδελφούς και όλοι μαζί υποσχέθηκαν να ερ­γαστούν για να φτάσουν στην φώτιση.

Μετά από λίγο καιρό ο Wu Wen πήγε στον δάσκαλο Huai Shi, ο οποίος του δίδαξε να διαλογίζεται με την βοήθεια του ιερού mantram Wu. Αυτό το mantram τραγουδιέται νο­ερά με το γράμμα U επαναλαμβανόμενο δύο φορές U... U... μακραίνοντας τον ήχο του φωνήεντος σαν να μιμούμαστε τον ήχο του αέρα όταν ουρλιάζει ανάμεσα στα φαράγγια του βουνού ή σαν το τρομερό χτύπημα των κυμάτων επάνω στην παραλία.

Το τραγούδισμα αυτού του mantram γίνεται νοερά ό­ταν εξασκούμε τον διαλογισμό με την πρόθεση να φτάσου­με στην ησυχία και την σιωπή του νου, όταν θέλουμε να αδειάσουμε τον νου από κάθε είδους σκέψεις, επιθυμίες, αναμνήσεις, νοητικές απασχολήσεις κλπ, κλπ, κλπ.

Μετά πήγε στον Chang Lu όπου εξάσκησε τον διαλογι­σμό με ένα σύντροφο που ποθούσε την τελική φώτιση.

Όταν ο Wu Wen γνώρισε τον Chin του Huai Shang, αυ­τός ο τελευταίος τον ρώτησε: Πάνε έξη ή επτά χρόνια που εξασκείσαι, τί έφθασες να καταλάβεις; Ο Wu Wen απάντησε: "Κάθε μέρα έχω την εντύπωση ότι δεν υπάρχει τίποτα στο Νου μου".

Αυτή η απάντηση ήταν πολύ σοφή, ήδη ο Wu Wen είχε την εντύπωση ότι δεν υπήρχε τίποτα στο μυαλό του, άρχι­ζε ο νους του να μένει κενός, η μάχη με τις σκέψεις έ­φτανε στο τέλος της.

Ο Wu Wen προχωρούσε θαυμάσια αλλά του έλειπε κάτι και ο Chin του είπε: "Μπορείς να εξασκείσαι στην ησυχία, αλλά χάνεις την πρακτική στη δραστηριότητα". Αυτό ανησύχησε πολύ τον Wu Wen, γιατί του άγγιξαν ακριβώς το αδύνατο σημείο του.

Το να είσαι ικανός να κρατάς τον νου ήσυχο και σι­ωπηλό, άδειο από κάθε είδους σκέψεις, ακόμα και όταν πεινάμε... διψάμε, ακόμα και όταν τα κουνούπια μας τσιμπούν ή όταν υπάρχει φασαρία από κόσμο κοντά μας,  εί­ναι κάτι πολύ δύσκολο και αυτό ήταν που έλειπε από τον Wu Wen, αυτός μπορούσε να εξασκεί τον διαλογισμό στην ησυχία, αλλά δεν μπορούσε να τον εξασκήσει στην δραστη­ριότητα, δηλαδή, με όλα τα εμπόδια.

Τι πρέπει να κάνω; Ρώτησε ο Wu Wen τον Chin. Η απάντηση ήταν: Δεν έχεις ακούσει ποτέ αυτό που λέει ο Chung Lao Tze; Αν θέλεις να καταλάβεις αυτό, τοποθετήσου με το πρόσωπο στον νοτιά και ατένισε την Μικρή Άρκτο.

Λόγια αινιγματικά... λόγια εξωτικά... μυστηριώδη... δύσκολα να καταντηθούν και το πιο σοβαρό, ότι δεν υπάρ­χει εξήγηση. Αφού είπε αυτά ο Chin έφυγε.

Ο Wu Wen έμεινε τρομερά ανήσυχος, άφησε την πρακτική με το μάντραμ Wu, για μία εβδομάδα και συγκέντρωσε τον νου του προσπαθώντας να καταλάβει με ολοκληρωτικό τρόπο τι ήθελε να πει ο Chin με αυτό "να γυρίσεις στον νοτιά και να ατενίσεις την μικρή άρκτο".

Αυτό το κατάλαβε μόνο όταν οι καλόγεροι που τον συν­τρόφευαν στην αίθουσα του διαλογισμού εγκατέλειψαν την αίθουσα για να περάσουν στην τραπεζαρία. Τότε ο Wu Wen συνέχισε τον διαλογισμό στην αίθουσα και ξέχασε το φα­γητό.

Αυτό, το να φτάσει η ώρα του φαγητού και να συνεχί­σει να διαλογίζεται, εκείνο το να περάσει απαρατήρητη η τροφή, υπήρξε ασφαλώς κάτι πολύ αποφασιστικό για τον Wu Wen, γιατί τότε κατάλαβε την σημασία του "να διαλογί­ζεσαι στην δραστηριότητα".

Διηγείται ο Wu Wen ότι ακριβώς αυτές τις στιγμές ο νους του έγινε λαμπρός, κενός, ελαφρύς, διάφανος, οι ανθρώπινες σκέψεις του κομματιάστηκαν, σαν κομματάκια ξερού δέρματος, αισθάνθηκε να βυθίζεται στο κενό.

Μισή ώρα αργότερα όταν επέστρεψε στο σώμα του, βρή­κε να είναι λουσμένο στον ιδρώτα. Τότε ήταν που κατά­λαβε αυτό το να δει την Μικρή Άρκτο με το πρόσωπο στον νότο.

Είχε μάθει στην διάρκεια του διαλογισμού να την αν­τιμετωπίζει, να γυρίζει το πρόσωπο στην Μικρή Άρκτο, δηλαδή: στην πείνα, στη φασαρία, σε όλων των ειδών βλαβερούς παράγοντες για τον διαλογισμό.

Από αυτή την στιγμή πια κανένας θόρυβος, ούτε τσιμ­πήματα κουνουπιών, ούτε ενόχληση της πείνας, ούτε η ζέ­στη, ούτε το κρύο, μπόρεσαν να εμποδίσουν την τέλεια συγκέντρωση της σκέψης.

Αργότερα όταν επισκέφθηκε τον Chin, μπόρεσε να α­παντήσει με μεγάλη ακρίβεια σε όλες τις ερωτήσεις που αυτός του υπέβαλε, όμως είναι οδυνηρό να πεις ότι ο Wu Wen ακόμα δεν ήταν αρκετά απομακρυσμένος για να φτά­σει το στάδιο του "Δώσε ένα άλμα προς τα εμπρός".

Μετά αφού πέρασε λίγος καιρός, ο Wu Wen πήγε να επι­σκεφθεί τον Hsianh Yen, στα βουνά για να περάσει το κα­λοκαίρι και διηγείται ότι κατά την διάρκεια του διαλο­γισμού, τα κουνούπια τον τσιμπούσαν τρομερά και ανελέη­τα, αλλά αυτός είχε μάθει να κοιτάζει κατάματα την Μικρή Άρκτο (εμπόδια, αναποδιές, πείνα, κουνούπια κλπ) και τότε σκέφθηκε: "Εάν οι αρχαίοι θυσίαζαν τα σώματά τους για το ντάρμα εγώ πρέπει να φοβάμαι τα κουνούπια;"

Συνειδητά γι’ αυτό, βάλθηκε να υπομείνει υπομονετι­κά όλα τα τσιμπήματα. Με τις γροθιές κλειστές και τα σαγόνια σφιγμένα, υπομένοντας τα τρομερά τσιμπήματα των κουνουπιών, συγκέντρωνε τον νου του στο μάντραμ WUU (U ..... U).

Ο Wu Wen τραγουδούσε το μάντραμ WU μιμείτο με το U τον ήχο του ανέμου ανάμεσα από το φαράγγι του βουνού, τον ήχο της θάλασσας όταν μαστιγώνει την παραλία. Ο Wu Wen ήξερε να συνδυάζει έξυπνα τον διαλογισμό με τον ύπνο.

Ο Wu Wen τραγουδούσε το μάντραμ του με το νου και δεν σκεπτόταν τίποτα. Όταν κάποια επιθυμία ή θύμηση ή σκέψη ανάβλυζε στο νου του, ο Wu Wen δεν την απέρρι­πτε, την μελετούσε, την ανέλυε, την κατανοούσε σε όλα τα επίπεδα του νου και κατόπιν την ξεχνούσε με ριζικό τρόπο, τελειωτικό και οριστικό.

Ο Wu Wen τραγουδούσε το μάντραμ του σε συνεχή μορφή, τίποτα δεν επιθυμούσε δεν σκεπτόταν τίποτα, κάθε επιθυμία ή σκέψη που ανάβλυζε στον νου γινόταν σωστά κατανοημένη και μετά ξεχνιόταν, το τραγούδι του μάντραμ δεν διεκόπτετο, τα κουνούπια και τα τσιμπήματά τους πια δεν τον ενδιέφεραν.

Ξαφνικά κάτι υπερβατικό συμβαίνει, αισθάνθηκε ότι ο νους και το σώμα του γκρεμίζονταν σαν τους τέσσερις τοίχους ενός σπιτιού. Ήταν η κατάσταση του φωτισμένου κενού, καθαρό, τέλειο, απαλλαγμένο από κάθε μορφή προσθέτων, είχε καθίσει να διαλογιστεί τις πρώτες ώρες του πρωινού και μόνο το βράδυ σηκώθηκε.

Είναι φανερό ότι ένας μπορεί να παραδοθεί στο διαλογισμό καθισμένος σε ανατολίτικο στυλ με τα πόδια σταυρωμένα όπως το έκανε ο Βούδας, ή στο δυτικό στυλ στην πιο βολική στάση ή ξαπλωμένος με τα πόδια και τα χέρια ανοιχτά δεξιά αριστερά σαν την πεντάλφα και με το σώμα χαλαρωμένο, αλλά ο Wu Wen ήταν ανατολίτης και προτιμούσε να κάθεται με το ανατολίτικο στυλ όπως ο Βούδας.

Μέχρι την στιγμή αυτή ο Μεγάλος Κινέζος Δάσκαλος Wu Wen κατόρθωσε να δοκιμάσει το φωτισμένο κενό, αλλά ακόμα του έλειπε κάτι, δεν είχε φτάσει στην πλήρη ωριμότητα, στο νου του είχε λανθασμένες και απρόοπτες σκέψεις, που σε κρυφή μορφή εξακολουθούσαν να υπάρχουν, μικρά προκλητικά δαιμόνια, μικρά υποσυνείδητα εγώ, κατάλοιπα που ακόμα ζούσαν στα σαρανταεννέα υποσυνείδητα διαμερίσματα του Jaldabaoth.

Μετά από αυτή την εμπειρία του φωτισμένου κενού, ο Wu Wen έφυγε για το βουνό του Nung Chow και εκεί διαλογίστηκε έξι χρόνια, κατόπιν διαλογίστηκε άλλα έξι χρόνια στο βουνό του Lu Han και στην συνέχεια τρία ακόμα χρόνια στο Kuang Chu.

Στο τέλος αυτών των προσπαθειών και αφού είχε υποφέρει πολλά, ο δάσκαλος Wu Wen κατόρθωσε την τελική φώτιση.

Ο δάσκαλος Wu Wen υπήρξε ένας αληθινός αθλητής του διαλογισμού. Κατά την διάρκεια της πρακτικής του κατάλαβε ότι κάθε προσπάθεια του νου προκαλεί διανοητική ένταση και ότι αυτή είναι βλαβερή για το διαλογισμό γιατί εμποδίζει την φώτιση.

Ο δάσκαλος Wu Wen ποτέ δεν διαχωρίστηκε σε ένα ανώτερο εγώ και ένα κατώτερης μορφής γιατί κατάλαβε ότι ανώτερο ή κατώτερο είναι δύο τμήματα ενός ίδιου πράγματος.

Ο δάσκαλος Wu Wen αισθανόταν τον εαυτό του, όχι σαν ένα θεό ούτε σαν ένα Ντέβα στην μορφή των μυθομανών, αλλά σαν ένα δυστυχισμένο πολλαπλό εγώ διατεθειμένο στ’ αλήθεια να πεθάνει κάθε φορά περισσότερο και περισσότερο στον εαυτό του.

Ο δάσκαλος Wu Wen δεν αυτοδιαιρείτο μεταξύ του εγώ και των σκέψεών μου, γιατί καταλάβαινε ότι οι σκέψεις μου και το εγώ είναι όλα εγώ, και ότι είναι αναγκαίο να είσαι ακέραιος για να κατορθώσεις τον τέλειο διαλογισμό.

Κατά την διάρκεια του διαλογισμού ο δάσκαλος Wu Wen βρισκόταν σε ακέραια κατάσταση, αντιληπτική, τρομερά ταπεινή, με νου ήσυχο και σε βαθιά σιωπή, χωρίς κανενός είδους προσπάθεια, χωρίς διανοητική ένταση, χωρίς την επιθυμία να είναι κάτι περισσότερο, γιατί ο Wu Wen ήξερε πολύ καλά ότι το Εγώ είναι αυτό που είναι και ότι ποτέ δεν θα μπορέσει να γίνει κάτι παραπάνω απ’ ότι είναι.

Σ’ αυτές τις συνθήκες, και οι τριακόσιες χιλιάδες CLANES του Διανοητικού σώματος του δάσκαλου Wu Wen, δονούνταν εντατικά με τον ίδιο τόνο χωρίς καμία προσπάθεια, συλλαμβάνοντας, λαμβάνοντας αγάπη και σοφία.

Όταν ο Wu Wen βρισκόταν στις αίθουσες και στα Λουμισιάλ διαλογισμού, όλοι οι μοναχοί λάμβαναν ένα μεγάλο όφελος με τις ισχυρές δονήσεις της φωτεινής του αύρας.

Ο Wu Wen ήδη κατείχε τα ανώτερα υπαρξιακά σώματα του Είναι. Τα ηλιακά σώματα έπρεπε να διαλύσουν το Εγώ και να φθάσουν στην τελική φώτιση και την κατόρθωσε μετά αφού υπέφερε πολλά.

Α.Δ. Samael Aun Weor (απόσπασμα από το Περιδέραιο του Βούδα)